Heb jij weleens iets gedaan wat compleet onmogelijk leek? Ieder weldenkend mens zou zeggen dat je er niet aan moest beginnen, of als je het écht zou willen, zou je eerst allemaal menselijke veiligheden moeten inbouwen.

Met enige regelmaat vraagt God iets van mij waarbij ik nog niet weet hoe ik dat ooit voor elkaar moet krijgen. Ik heb geen idee waar te beginnen, hoe de reis eruit ziet en al helemaal niet waar het gaat eindigen. Alhoewel dat laatste als christen zijnde misschien niet zo moeilijk is: de bestemming van mijn reis is Jezus. In Zijn aanwezigheid zijn, Hem bewonderen, Hem ervaren zoals Hij is.

De afgelopen jaren waren jaren met grote hoogtepunten en (financiële) dieptepunten. Mijn man en ik werden gezegend met een prachtige zoon, maar ook hebben we momenten gehad waarbij we allebei de handdoek in de ring wilden gooien rondom onze eigen bedrijven. We hebben Gods doorbraak en voorziening meer dan eens uit compleet onverwachtse hoek zien komen. We keken op de 24ste van de maand op onze bankrekening en er was niks meer, waarna we opeens een berichtje van iemand kregen dat ze het op hun hart hadden gekregen om geld over te maken, of ik even ons rekeningnummer wilde doorgeven. Dat waren de momenten waarop ons geloof gebouwd werd. En toch kijken we nu opnieuw aan tegen een financieel tekort waar de doorbraak nog niet te zien is.

En mocht je nu denken, Naomi, waar gaat je verhaal heen?

Eerlijk gezegd weet ik dat ook nog niet. Ik zie het einde nog niet. Ik weet nog niet hoe God ons hier doorheen wil leiden. Maar ik kan wel delen over als Gods trouw in de afgelopen jaren. Hoe God mij heeft leren lopen op het water, iets waarin ik nog regelmatig Petrus nadoe en begin met twijfelen. Maar God is trouw geweest, God heeft mij al die tijd nog geen enkele keer laten vallen.

God was trouw toen Hij mij wees op mijn man. Ik ontmoette mijn man nadat ik ging naar de kerk die God mij aanwees. Nadat ik daar de eerste zondag was geweest, liep ik naar mijn fiets en zei God: ‘Hij wordt je man’. Het werd een geloofsreis van 2,5 jaar, maar toen belde mijn nu man mij op: ‘Ik heb het idee dat God zegt dat jij mijn vrouw wordt, dat wij eens op date moeten, wat denk je daarvan?’. Vier maanden later waren wij getrouwd. Onze God heeft nog nooit een belofte gedaan en die niet gehouden. Misschien klinkt dit nu lekker makkelijk, maar in die 2,5 jaar heb ik heel veel moeten wandelen op water. Continu weer aan God vragen wat er gebeurde, of ik het wel goed had verstaan en wat dan nu de bedoeling was. Het was echt een proces!

In de afgelopen jaren zijn mijn man en ik allebei overgegaan van werken in loondienst naar werken als zzp’ers met een eigen bedrijf. Toen we begonnen hadden we één ding duidelijk: dit is wat God van ons vraagt. Inmiddels zijn we ruim 2,5 jaar verder. Jaren waren we Gods trouw hebben gezien, maar ook eindeloos hebben geworsteld met welke stappen we zouden moeten nemen, wat precies de bedoeling was en hoe nu verder. We hebben zo’n verdieping van ons geloof meegemaakt, God heeft ons weer opnieuw geleerd om te lopen op het water.

Dit zijn twee hele grote scenario’s, maar in de tussentijd waren er nog heel wat kleine vragen van God, uitdagingen in het leven en zoektochten om uit te komen bij Wijsheid. We mogen echt getuigen dat Jezus ons nooit heeft losgelaten, we hebben het nooit alleen hoeven uitzoeken, zelfs al voelde dat soms wel zo.

God nodigt mij uit om opnieuw onze toekomst in Zijn handen te leggen. Ons vertrouwen op Hem te stellen. Dat doet me denken aan het Opwekkingslied 42:

‘k Stel mijn vertrouwen
op de Heer, mijn God.
Want in zijn hand
ligt heel mijn levenslot.
Hem heb ik lief,
zijn vrede woont in mij.
‘k Zie naar Hem op en ‘k weet:
Hij is mij steeds nabij.

Zijn vrede woont in ons. Temidden van alle drukte, onzekerheid en vragen in het leven, ervaren wij zijn vrede.

Zoals mijn man zo mooi zei: ik voel zo’n vrede, ik weet niet of het van God komt of dat ik een struisvogeltactiek volg met: ‘dat wat ik niet zie is er niet’, maar vrede ervaar ik!

Ik geloof dat deze vrede van God komt, alle menselijke wegen zijn uitgesloten. Alle logische redeneringen zijn weggevallen. En nu zijn we hier. Op het pad wat God ons heeft gewezen. Alsof we voor de Rode Zee staan, samen met Mozes. Een gigantisch leger achter ons, en een menselijk gezien onbegaanbaar water voor ons. Maar wat God voor Mozes deed, kan Hij ook voor ons doen. Zeker omdat we zien dat Hij ons naar deze plek heeft gebracht.

Af en toe realiseer ik mij hoe de Bijbel niet zomaar een boek is met verhalen over wat God gedaan heeft. Het laat ons zien wie Hij is. Hij heeft over alle eeuwen zijn trouw bewezen, aan iedereen! Dus wil Hij dat vandaag de dag nog steeds doen bij jou en mij. We mogen ook echt getuigen naar elkaar over wat God gedaan heeft. Hoe Hij nog steeds dezelfde is. Hij heeft Petrus vastgehouden toen die bijna verdronk terwijl hij op het water liep. Zo zal Hij ook ons leren lopen op het water, temidden van de storm. Maar in de volle overtuiging dat Hij erbij is en ons altijd weer overeind helpt.

Naomi